zorakiblogger

       Kırtasiyeci dükkanında yaşlı kırtasiyeci ve genç gazeteci, her biri kendi dünyasında düşünüp durur ve bu arada geçmişleriyle ve gelecekleriyle ilgili hesap ve yeni fikirler oluştururken, gencimiz birden bire her şeyi kontrol eden -Tanrının dışında tabî, ama yeryüzünde belki ondan bile kudretli görünen, veya öyle tasavvur edilen- biri olabileceğini düşündü. Bu parlak fikrini unutmamak için bir yerlere yazmak ihtiyacını duydu ve birden o ana ve o mekana geri döndü, çünkü zaten böyle bir ihtiyaç nedeniyle buradaydı. Ama heyhat! zaman değişmiş, kendisi de treni kaçırmış bir milletin çocuğu olduğunu unutmuştu, ne ajanda vardı ortada ne de dolmakalem. Sadece bir kaç parlak fikir kırıntısı vardı ortada, bir yerlere yazılmayı bekleyen ve böylece silinip gitmekten kurtulacağını sanan.      Biraz daha zaman geçip gencimizin ayakları iyice suya erince, aslında aklına son gelen fikrin de bildik bir şey olduğunu, komplo teorilerine inananların ağızlarında çi...

       Neredeyse elini yüzünü bile yıkamadan, dolapta kalmış bir kaç parça ekmek ve peyniri bile gözü görmeden, büyük ve önemli kararlar almış insanlara has dalgınlık ve gözüpeklikle  adeta bir rüzgar gibi kendisini sokağa atan gencimiz, sabah yelinin yüzüne vurmasıyla azıcık kendine gelir gibi oldu, adımları daha yavaş ama daha güçlü olarak kaldırımlara vuruyordu artık.       Bu arada gözleri her gün önünden geçerken öylesine bir bakış fırlattığı kırtasiyeci dükkanını arıyordu. Bir ara önünden geçtim mi acaba diye bile düşündü, ne de olsa o heyecanla gözleri fark edememiş olabilirdi, ama evet, o dükkan işte biraz ileride, yaşlanmış amcaların gelen geçenleri seyretmek için kapılarının önüne bir sandalye atıp da  gelen geçenlerin hiç ilgisini çekmeden oturdukları gibi sessiz sakin duruyordu oracıkta. Eski zenginliği ve çekiciliği kalmamış, etrafını artık boş işlerle meşgul insanların doldurduğu ''Cafe''lerin kapladığı bu küçük dükkân ve i...